Świat zewsząd zachęca nas do rozwoju, samodoskonalenia. My zaś odpowiadamy działaniem. Popołudniami siłownia i hiszpański, weekendy przeznaczamy na warsztaty, zimą morsowanie, potem głodówka, a po wielu miesiącach niezdecydowania zaczynamy wreszcie medytować; codziennie, rano, choćby 15 minut – mówimy sobie.

Popychamy sie, motywujemy, pilnujemy żeby wytrwać w powziętych ulepszających zajęciach i postanowieniach. Wierzymy, że odpowiednia dawka dyscypliny wprowadzi nas na zbawienną ścieżkę postępu, prowadzącą wprost do wyczekiwanego szczęścia. A przynajmniej do satysfakcji i samozadowolenia.

A gdyby tak rozwój przynieść miało działanie odwrotne? Zamiast wchodzenia do zimnej wody, leżenie pod ciepłym kocem. Zamiast sesji wstrzymywania oddechu, oddech głęboki, zwykły. Ulubiona potrawa. Weekend w domu, a nie na wyjeździe. Odpuszczenie w miejsce kolejnej presji.

Kultura wepchnęła nam do postaw poczucie, że ciągła praca nad sobą jest podstawą pełnego i zdrowego istnienia. Oczywiście, są takie sytuacje, że chcemy czegoś nowego, na czymś nam zależy lub chcemy coś zmienić, wtedy tak, trzeba wstać i zacząć to robić, nawet pomimo możliwych początkowych trudności. Jednak w tym momencie dziejów, wygląda na to, że dla równowagi, warto zadbać również o ładunek wprost przeciwny, i poddać się oznakom choćby najmniejszego oporu.

Zatrzymać się, wyciszyć, nie robić, poleżeć, przyjrzeć się i wsłuchać. Ze zgodą i łagodnością. Problemy, które mamy mogą pochodzić z różnych form dociskania, którymi niezauważenie częstujemy się od lat. Od nadmiaru głowa może boleć, choć znane ludowe porzekadło niesie przekaz dokładnie odwrotny…

Wzrastanie jest procesem głównie samoczynnym. Zadaniem jest zapewnienie odpowiednich, żyznych warunków. Swoistej strefy komfortu. Uczucie zadowolenia z osiągnięcia czegoś po wyjściu ze strefy komfortu już znamy, czas poznać wartość przebywania w niej.